เมื่อฉันพยายามเพื่อพระเจ้า…จนลืมพึ่งพาพระองค์

WRITER: ภัคภร ธีรากุลหิรัญ
EDITOR: Mustard Seed Team

ทำไมฉันยังมองตัวเองเล็กลง และเหมือนกำลังจมลงไปในทะเลลึกอยู่แบบนี้

ฉันเป็นผู้รับใช้พระเจ้า และรักพระองค์มาตลอดตั้งแต่วันที่ได้รู้จักพระองค์ ฉันพยายามแสดงความรักนั้นผ่านการกระทำ ทำทุกอย่างให้ดีที่สุดถวายเกียรติพระองค์สูงสุด และเคยมีความสุขมากเพียงแค่ได้มีพระองค์อยู่ในชีวิตแม้บางครั้งคำอธิษฐานยังไม่ได้รับคำตอบ ฉันก็ยังสามารถขอบคุณพระองค์ได้ และฉันยังบอกกับพี่น้องทุกคนว่า เพราะการได้รู้จักพระองค์คือ พระคุณที่ยิ่งใหญ่ที่สุดสำหรับฉันแล้ว

แต่เมื่อเวลาผ่านไป “ฉันเริ่มเหนื่อย”

ฉันทำงานหนักมากขึ้น แต่กลับใช้เวลากับพระองค์น้อยลงฉันเริ่มพึ่งพากำลังและความรอบรู้ของตัวเองมากขึ้นและเสียงของพระเจ้าก็ค่อยๆ จางลงในชีวิตของฉัน

สิ่งที่ฉันคาดหวังกลับไม่เป็นอย่างที่คิดฉันเริ่มผิดหวังกับตัวเอง มองว่าตัวเองไร้ความสามารถจนถึงจุดที่ไม่อยากทำอะไรอีกต่อไป

สิ่งที่ฉันกลัวที่สุดคือการเป็นแบบนี้จะทำให้ฉันรักพระเจ้าน้อยลงและในความเป็นจริงฉันก็รู้ว่าตัวเองกำลังห่างจากพระเจ้า แต่ถึงอย่างนั้นฉันก็ยังพยายามกลับมาหาพระองค์

ฉันเริ่มอธิษฐานอีกครั้งวิงวอน และค่อยๆ ลุกขึ้นแม้ว่าความเงียบจะยังคงอยู่ก็ตาม

จนกระทั่งวันหนึ่ง ฉันได้เข้าใจว่าที่ผ่านมา ฉันทำทุกอย่างด้วยกำลังของตัวเองและพระเจ้ากำลังย้ำกับฉันว่าพระองค์ไม่เคยมองที่ความสำเร็จอย่างที่ฉันมอง แต่พระองค์มองที่ “ใจ” พระคัมภีร์กล่าวว่า “มนุษย์ดูที่ภายนอก แต่พระเจ้าทอดพระเนตรจิตใจ” (1 ซามูเอล 16:7)

สิ่งที่ฉันทำแม้มันยังไม่ดีในสายตามนุษย์อย่างฉันแต่ถ้ามันออกมาจากใจที่ฉันรักพระองค์พระองค์ก็พอใจแล้ว

พระองค์ไม่ได้ต้องการให้ฉันเก่งขึ้นก่อนแต่พระองค์ต้องการให้ฉันกลับมาหาพระองค์ขอการช่วยเหลือจากพระองค์และเรียนรู้ที่จะพึ่งพาและวางใจในพระองค์

พระคัมภีร์ยังกล่าวว่า “จงวางใจในพระเจ้าด้วยสุดใจของเจ้า และอย่าพึ่งพาความเข้าใจของตนเอง” (สุภาษิต 3:5)

เพราะพระองค์รู้ทุกอย่างและรู้วันเวลาที่เหมาะสมสำหรับชีวิตของฉัน วันนี้ฉันยังไปไม่ถึง ยังไม่สำเร็จอย่างที่หวัง แต่ฉันมีพระเจ้า พระผู้ยังพระชนม์อยู่ และนั่นก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้ฉันยังมีความหวังและก้าวเดินต่อไป…ในแต่ละวัน