07/08/2022

วิธีการดูแลตัวเองไม่ให้หมดไฟ

สัญญาณแบตเตอรี่ที่เหลือน้อยบนโทรศัพท์ของเราก็เพียงพอแล้วที่จะทำให้เราตะเกียกตะกายหาที่ชาร์จ “เราไม่สามารถให้มือถือแบตหมดได้” เราคิด

แต่เราตรวจสอบแบตเตอรี่ภายในของเราบ่อยแค่ไหน? พวกเรา “เสียบปลั๊ก” ตัวเองกับสิ่งต่างๆ ที่เติมพลังและเติมเชื้อเพลิงให้กับเราเมื่อกำลังจะหมดพลังหรือไม่? หรือพวกเราซ่อนความเหนื่อยของเราและพยายามต่อสู้ต่อไป?

ก่อนที่เราจะล้มลง มันถึงเวลาแล้วที่จะดึงตัวเองออกจากกระแสน้ำของชีวิตที่วุ่นวาย และเติมให้เต็มในการทรงสถิตของพระเจ้า ให้พระวิญญาณบริสุทธิ์เติมเต็มเราและทำให้เราสดชื่นขึ้น

หากไม่แน่ใจว่าจะถอนตัวออกเมื่อไรหรืออย่างไรก่อนที่สิ่งต่างๆ จะท่วมท้นเรา? เราได้ลองเขียนสิ่งที่อาจช่วยได้!

การแจ้งเตือนอย่างต่อเนื่องจากโทรศัพท์ของเรา เตือนพวกเราทุกอย่างตั้งแต่การอัปเดทสเตตัสใหม่ไปจนถึงอีเมลเรื่องงานอันยาวเหยียดที่เด้งมาไม่หยุดหย่อน ด้วยหลายสิ่งหลายอย่างที่เรียกร้องความสนใจ แล้วเราควรจะเริ่มสนใจตรงไหนก่อนดี?

ในไม่ช้า เราพบว่าตัวเองรู้สึกรำคาญเล็กน้อยกับการแจ้งเตือนแต่ละครั้ง หวังว่าเราจะสามารถแบ่งภาระหน้าที่ต่างๆ ของเราให้กับผู้อื่น

อาจถึงเวลาปิดการแจ้งเตือนบนโทรศัพท์ของเราแล้ว และแทนที่ด้วยการจดจ่อไปที่พระเจ้า เพื่อเตือนตัวเราเองว่าความช่วยเหลือของเรานั้นมาจากพระเจ้า ผู้ทรงสร้างฟ้าสวรรค์และแผ่นดินโลก (สดุดี 121:1)

การนำเสนองานที่ต้องทำให้เสร็จก่อนงานอื่นๆ ปัญหาที่บ้านที่ต้องจัดการและแก้ไข หรือพ่อแม่ป่วยที่ต้องการการดูแล

“ฉันเกือบถึงจุดที่รับไม่ไหวแล้ว” เราถอนหายใจแบบเพลียๆ เหมือนลูกโป่งแฟบ

แต่ก่อนที่เราจะปล่อยลมออกหมด มันถึงเวลาฝึกฝนการหายใจเข้าลึกๆ พร้อมกับเปิดเพลงนมัสการไปด้วย หรือใคร่ครวญพระคำพระเจ้าเพื่อย้ำเตือนตัวเราเองว่าพระเจ้าทรงเป็นที่ลี้ภัยและเป็นกำลังของเรา (สดุดี 46:1) และพระคุณพระเจ้านั้นเพียงพอสำหรับเราแล้ว (2 โครินธ์ 12:9)

อีกแค่อีเมลฉบับเดียวหรือแค่ข้อความตอบกลับ เหลือผ้าอีกกองเดียวให้ซัก มันจะมีอีกสิ่งหนึ่งที่ต้องทำเสมอ…

ก่อนที่เราจะรู้ เราอยู่บนพื้นห้องน้ำร้องโฮด้วยความทุกข์ยากเพราะเราเหนื่อยจนอยากจะหยุดหายใจ และดูเหมือนงานของเราจะไม่มีที่สิ้นสุด ถึงแม้ว่าเราจะขยันขันแข็งไปกับมัน

มันโอเคที่จะยอมรับว่าเรานั้นเหนื่อยและเราต้องการที่จะพัก เพราะการพักผ่อนมาจากพระเจ้า (สดุดี 23:1-3) ดังนั้น ปิดมือถือหรือเครื่องคอมพิวเตอร์ ทิ้งรายการสิ่งที่ต้องทำไว้อีกสักวันสองวัน และหยุดพัก

เรียนรู้ที่จะยอมจำนนนั้นอาจไม่ใช่สิ่งที่ทำได้ง่ายในสมัยนี้ เพราะเหมือนเป็นการยอมรับว่าตัวเองนั้นเล็กน้อยหรือดูเป็นคนที่อ่อนแอ ทั้งหมดทั้งมวลนั้น เราคือผู้ขับเคลื่อนเป้าประสงค์ของเรา!

ดังนั้น เราวิ่งล้มลุกคลุกคลานพยายามทำสิ่งต่างๆ ด้วยกำลังและความตั้งใจของเราเอง แล้วเราก็หัวเสียเมื่อแผนการต่างๆ ไม่ได้เป็นไปตามที่หวังไว้

แทนที่จะทำทุกสิ่งทุกอย่างด้วยกำลังของเราเอง ทำไมไม่ลองวางทุกอย่างไว้ที่พระบาทพระเจ้า มอบแผนการและความต้องการต่างๆ ของเราไว้กับพระองค์? ท้ายที่สุด ความคิดของพระองค์นั้นสูงและดีเลิศกว่าของเรา (อิสยาห์ 55:8-9) และเราสามารถวางใจพระองค์ให้ทรงกำหนดย่างก้าวของเราได้ (สุภาษิต 16:3-9) และพระ​องค์​ทำให้​ทุก​สิ่ง​งดงาม​ตาม​กาล​เวลา​ของพระองค์ (ปัญญาจารย์ 3:11)

เราพบว่าตัวเราเองอาสาทำสิ่งต่างๆ เป็นร้อยอย่างที่แตกต่างกันในคริสตจักร และเราก็ตอบ “ตกลง” ทำอีกหลายกิจกรรมหลังเลิกงานเพียงเพราะเราเขินอายเกินกว่าจะปฏิเสธ…

และตอนนี้เราเริ่มไม่แน่ใจว่าอะไรเกิดขึ้นเมื่อไรบ้าง และระดับพลังงานของเราลดลงอย่างรวดเร็วจนเหลือศูนย์

การปฏิเสธสิ่งต่างๆ ในตอนแรกอาจรู้สึกแปลก โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าเราเป็นคนที่ทำตามความพอใจของผู้อื่น แต่เราไม่สามารถเป็นฮีโร่ของทุกคนได้

ดังนั้น ขอสติปัญญาจากพระเจ้า (ยากอบ 1:5) เพื่อจะได้รู้ว่าพระองค์ต้องการให้เราทุ่มเทความสามารถ เวลา และกำลังของเรากับสิ่งใด นอกจากนี้ยังช่วยให้มั่นใจได้ว่าสิ่งที่เรากำลังช่วยเหลืออยู่หรือรับใช้อยู่นั้นจะได้รับประโยชน์สูงสุดจากความใส่ใจของเราอย่างเต็มที่

YOU MAY ALSO LIKE