ความรักที่ไม่ได้มาจากฉัน

WRITER: พลอย
EDITOR: Mustard Seed Team

บ่อยครั้งที่สมองกับหัวใจของฉันทำงานร่วมกันอย่างเป็นเหตุเป็นผล เมื่อผ่านการคิด วิเคราะห์ พิจารณาต่อเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นแล้ว สมองจะสั่งการ และหัวใจเห็นพ้อง จึงปรากฎออกมาเป็นการกระทำ แต่ก็มีบางครั้งที่สมองกับหัวใจของฉันทำงานขัดแย้งกัน ในเวลาที่สมองสั่ง แต่ฉันกลับเลือกที่จะทำตามหัวใจ 

อย่างไรก็ตามทุกๆ การกระทำของฉันจะสัมพันธ์กับส่วนใดส่วนหนึ่งเสมอ หากไม่สัมพันธ์กับสมองก็ต้องสัมพันธ์กับหัวใจ ฉันรู้ว่ามันเป็นเรื่องปกติสำหรับคุณเช่นกัน แต่ที่น่าแปลกก็คือ เมื่อไม่นานมานี้ฉันเพิ่งประสบกับเหตุการณ์ที่การกระทำของฉันไม่สัมพันธ์กับทั้งสมองและหัวใจ

ฉันมีโอกาสได้รู้จักกับแม่ของเด็กชายวัยหัวเลี้ยวหัวต่อคนหนึ่ง เธอเข้ามาขอความช่วยเหลือจากฉันให้ช่วยอบรมลูกชายสุดแสบให้ เพราะเกรงว่าจะเรียนไม่จบ ฉันรู้ดีว่าแม่ของเขากระวนกระวายใจมากแค่ไหน และด้วยความเห็นใจฉันจึงตัดสินใจให้ความช่วยเหลือ โดยการติดตามดูแลเขาเป็นพิเศษในเรื่องการเรียน 

ทุกๆ อาทิตย์ฉันจะได้รับข้อความจากคุณครูประจำชั้นเรื่องพฤติกรรมของเขาที่ไม่ใส่ใจเรียน เวลาคุณครูสอนก็จะชอบพูดคุยกับเพื่อนในห้อง ไม่ฟัง ไม่ปฏิบัติตาม และไม่ส่งการบ้านหลายวิชา ซึ่งนั่นทำให้เขามีคะแนนเก็บไม่เพียงพอที่จะได้สอบเลื่อนชั้นเหมือนเพื่อนคนอื่น   

ฉันพยายามเคี่ยวเข็ญเขาให้ทำการบ้านและไปส่งคุณครูที่โรงเรียน  พร้อมทั้งอธิบายและสอนเขาอย่างมีเหตุผล เพื่อให้เขาคำนึงถึงอนาคตของตัวเอง แต่ทุกอย่างก็ไม่ได้เป็นไปตามที่ฉันคาดหวัง เพราะเขาไม่เชื่อฟังในสิ่งที่ฉันพูดแม้แต่น้อย เขายังคงทำตัวเหมือนเดิม ไม่ตั้งใจเรียน ไม่ส่งการบ้าน และมากยิ่งไปกว่านั้นคือ เขามีปฏิกิริยาต่อต้านชักสีหน้าใส่คุณครูที่โรงเรียน รวมถึงตัวฉันด้วย 

เย็นวันหนึ่งฉันไปรับเขากลับจากโรงเรียนเพื่อจะมาสอนการบ้าน ทันทีที่เราก้าวพ้นจากรั้วโรงเรียน เขาก็วิ่งหนีฉันไปต่อหน้าต่อตา ฉันโกรธเขามากที่แสดงพฤติกรรมแบบนั้นออกมา ตั้งแต่นั้นมาสมองกับหัวใจของฉันก็คิดและรู้สึกแต่เพียงว่า

“ฉันเหนื่อย ฉันอยากยอมแพ้ ฉันไม่อยากเคี่ยวเข็ญเด็กที่ไม่มีความรับผิดชอบต่อหน้าที่ ฉันไม่ชอบเด็กที่มองไม่เห็นโอกาสและความปรารถนาดีที่ฉันกำลังมอบให้ และฉันไม่จำเป็นต้องอดทนอะไรกับเขาอีก เพราะเราแทบจะไม่มีความสัมพันธ์อะไรต่อกันเลย ไม่ว่าเขาจะเรียนจบหรือไม่จบ มันก็ไม่เกี่ยวกับฉันอยู่ดี”

จากความรู้สึกที่อัดอั้นอยู่ภายในใจ ฉันจึงตัดสินใจระบายมันออกมากับเพื่อนคริสเตียนที่ทำงาน แล้วเขาก็ได้หนุนใจฉันให้มองไปที่พระเจ้าผู้ทรงฤทธานุภาพ เพราะไม่มีสิ่งใดที่พระองค์ทรงทำไม่ได้ (ลูกา 1:37) พร้อมทั้งบอกให้ฉันเชื่อในส่วนดีของเขา  มีความหวังและอดทนในการผลักดันเด็กคนนั้นต่อไป (1 โครินธ์ 13:7) เพราะพระเจ้าก็ทรงทำอย่างนั้นกับเราเหมือนกัน (1 ยอห์น 4:11) ดังนั้นฉันจึงตระหนักได้ว่านอกจากฉันจะโฟกัสผิดจุดแล้ว ฉันยังหลงลืมว่าพระเจ้าเป็นใคร และได้ทำอะไรในชีวิตของฉันบ้าง 

แม้ใครหลายๆ คนอาจหยุดช่วยเหลือและหยุดพยายามกับเด็กที่เป็นแบบนั้นโดยไม่ลังเล แต่ในฐานะลูกของพระบิดาผู้แสนดีและเป็นแบบอย่างที่สมบูรณ์แบบที่สุด พระองค์ได้สอนให้ฉันเรียนรู้ที่จะทำทุกสิ่งในแบบที่พระองค์ทำ พระองค์ทำให้ฉันเห็น และเข้าใจก่อน ฉันจึงสามารถทำสิ่งดีๆ ให้กับคนอื่นและรักคนอื่นได้ (1 ยอห์น 4:19)

 ฉันจึงทำทุกสิ่งต่อไป ถึงแม้ว่าเด็กคนนั้นจะไม่มีทีท่าว่าจะเปลี่ยนเลยก็ตาม

“เราทั้งหลายรัก ก็เพราะพระองค์ทรงรักเราก่อน ถ้าใครกล่าวว่า “ข้าพเจ้ารักพระเจ้า” แต่ใจยังเกลียดชังพี่น้องของตน เขาก็เป็นคนพูดมุสา เพราะว่าผู้ที่ไม่รักพี่น้องของตนที่มองเห็นแล้ว จะรักพระเจ้าที่มองไม่เห็นไม่ได้ พระบัญญัตินี้เราได้มาจากพระองค์ คือให้คนที่รักพระเจ้านั้นรักพี่น้องของตนด้วย” (1 ยอห์น 4:19-21)

YOU MAY ALSO LIKE