ถ้าเพื่อนไม่ไปโบสถ์…เราจะยังไปอยู่ไหม? 

WRITER: Mustard Seed Team

ณ ตอนนี้ ฉันควรที่จะมีความสุขกับการได้แต่งงานกับคนที่ฉันรักและมีลูกน่ารักๆ ด้วยกันสักสองคน ชื่อเซดดริกกับเคเลบ(ถ้าฉันได้ลูกผู้ชาย) ฉันคงได้ทำงานพาร์ทไทม์และเขียนบทความการเลี้ยงลูกในเว็บไซต์คริสเตียนต่างๆ เกี่ยวกับวิธีการเลี้ยงลูกยังไงให้ยำเกรงพระเจ้า

แต่ลองหยุดเงียบๆ แล้วถามตัวเองอีกครั้ง “ถ้าเพื่อนไม่ไปโบสถ์…เราจะยังไปไหม?” คราวนี้ไม่ต้องคิดว่าคนอื่นจะเข้าใจเรายังไง ไม่ต้องรีบตอบให้ดูดี ไม่ต้องกลัวว่าใครจะคิดว่าความเชื่อเราไม่มั่นคง แค่ซื่อสัตย์กับหัวใจตัวเอง 

และความจริงคือ…บางครั้งเราต้องยอมรับว่าคำตอบในใจคือ “ไม่อยากไป” ไม่ใช่เพราะเราไม่รักพระเจ้า แต่เพราะเรา “ไม่อยากเหงา” เราไม่อยากนั่งคนเดียวแบบงงๆ ในโบสถ์ ไม่อยากเลิกนมัสการแล้วเดินออกไปกินข้าวคนเดียว ไม่อยากรู้สึกว่าไม่มีแก๊งของเราอยู่ด้วย ถึงแม้จะมีคนอื่นที่โบสถ์ แต่ถ้าไม่ใช่คนสนิท เราก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจ 

เลยแอบคิดว่า… “งั้นเข้าโบสถ์ออนไลน์สักอาทิตย์สองอาทิตย์ก็ได้ รอเพื่อนกลับมาก่อนแล้วค่อยไป” นานวันเข้าก็เริ่มรู้สึกว่า “ขี้เกียจไป” และลืมไปว่าการไปโบสถ์สำคัญแค่ไหน 

แต่ถ้าเราถอยหลังออกมาอีกหนึ่งก้าว ลองมองในมุมที่กว้างขึ้น บางทีการที่เพื่อนไม่ไป อาจเป็นโอกาสสำหรับเราเหมือนกัน อาจเป็นวันที่พระเจ้าจะพาเราไปรู้จักคนใหม่ๆ ให้เรากล้าขยับจากที่นั่งประจำไปเจอมุมมองใหม่ๆ หรือทำให้เราได้เรียนรู้ชีวิตของพี่น้องในคริสตจักรที่ไม่เคยคุยด้วยมาก่อน และเมื่อเราเปิดใจ เราจะเริ่มมองเห็นว่า ความเชื่อของเราไม่จำเป็นต้องผูกกับใคร แต่ผูกกับพระเจ้าเพียงผู้เดียว 

พระคัมภีร์หนุนใจเราว่า “อย่าละทิ้งการประชุมร่วมกัน” (ฮีบรู 10:25) เพราะการมาพบกันทำให้เราได้รับการเสริมกำลังต่อกันและกัน 

บางครั้งพระเจ้าอาจกำลังเชิญเราให้เติบโต ผ่านช่วงเวลาที่เรารู้สึกโดดเดี่ยว เหมือนรากของต้นไม้ที่งอกลึกที่สุดในวันที่ไม่มีใครเห็น อย่าให้ความเชื่อของเราขึ้นกับคนอื่น แต่ให้ใช้ความโดดเดี่ยวชั่วคราวเป็นโอกาสให้เติบโตในความเชื่อและความสัมพันธ์กับโบสถ์อย่างแท้จริง 

ขอให้คำถามนี้ไม่ใช่คำถามที่ทำให้เรารู้สึกผิด แต่เป็นโอกาสที่เราจะถามหัวใจตัวเองจริงๆ ว่า “เราไปโบสถ์เพื่ออะไร…และเพื่อใคร?” 

YOU MAY ALSO LIKE